วันพฤหัสบดีที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2551

Oh! my private world//

โลกส่วนตัว ในทุกสถานที่ทุกเวลา ในหูฟังที่เสียบอยู่ในหู  สมัยนี้เราสามารถเห็นคนเสียบหูฟังไว้ที่หูได้ทั่วไป พวกเขาอาจจะกำลังเพลิดเพลินกับเสียงดนตรี  หรือ กำลังสนทนากับคนในอีกซีกโลก ผ่านเครื่องมือ อย่าง mp3 หรือ โทรศัพท์มือถือ หรือแม้แต่การใช้ อินเตอร์เนท ในระบบเคลื่อนที่

             เทคโนโลยีได้เข้ามาทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนแปลงไป จากสมัยก่อน ที่เราจะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมรอบตัวเราในขณะเวลานั้นๆ เป็นเงื่อนไข สถานที่และเวลา ที่ควบคุมพฤติกรรมของเราให้สอดคล้องกับสภาพตอนนั้นรวมถึงการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมด้วย แต่ตอนนี้เทคโนโลยีได้นำพาเราอกมาจากข้อจำกัดนั้น และนำพาเราไปสู่โลกส่วนตัวที่แยกเราออกจากสิ่งแวดล้อมและคนแวดล้อมไปด้วยการนำเทคโนโลยีแบบพกพานำโลกไปกับเรา ตั้งแต่การประดิษฐ์เครื่องเล่นเทปแบบพกพา  เกมกด โทรศัพท์เคลื่อนที่  โทรศัพท์ที่รับสัญญาณภาพได้ สิ่งเหล่านี้ได้นำประสาทสัมผัส ทางเสียง และ การมองเห็นของเรา ออกไปจากการที่ต้องใส่ใจกับสิ่งรอบตัวเป็นอิสระที่จะทำอะไรที่ไม่ต้องติดอยู่กับเงื่อนไขของสถานที่ความจำเป็นที่เราจะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งรอบตัวเราตลอดเวลาจึงหมดไป แต่การที่เราสามารถเลือกที่จะใส่ใจกับความเป็นรอบข้างหรือไม่ก็ได้นั้น สิ่งแวดล้อมรอบตัวก็จะกลายเป็นเหมือนกับสิ่งที่ไร้ความหมาย ไม่มีการเปลี่ยนแปลงหยุดนิ่งจนกว่าเราจะหันไปสนใจ ทว่าในความจริงแล้วโลกที่มีการเปลี่ยนแปลงเป็นพลวัตรนั้น มีความแตกต่างหลากหลาย อยู่เสมอจนเราอาจไม่สามารถทำความเข้าใจได้หมดรวมทั้งผู้คนที่ผ่านเข้ามารอบๆตัวเราเราถึงที่ผ่านเข้ามาผ่านสื่อต่างๆด้วย ในขณะที่เราไม่ได้สนใจ  ทำให้เราใส่ใจคนรอบข้างน้อยลง เหมือนกับที่เราทำกับสิ่งต่างรอบตัวที่เราไม่ได้ใส่ใจ  การรับรู้ถึงสภาพอารมณ์ของคน การแสดงออกทางสีหน้า ความแตกต่างระหว่างแต่ละคน ความยากลำบากของชีวิต การเอารัดเอาเปรียบ โครงสร้างที่ฉ้อฉลของสังคม การที่เราสามารถละเลย และทำเป็นไม่รับรู้กับสภาพเหล่านี้ของสังคม นั้นอาจจะทำให้เราขาดการรับรู้ถึงสภาพที่แท้จริงของมนุษย์หรือสภาพสังคมนั้นได้ ซึ่ง การที่เราสามารถเลือกที่จะอยู่ในโลกที่ เป็นบรรทัดฐานของเราที่เราได้สร้างขึ้น และอาศัยอยู่ในสังคมเฉพาะส่วนที่เราปรารถนา และเลือกที่จะกีดกัดส่วนอื่นออกไปด้วยเทคโนโลยี ย่อมจะทำให้ ผู้คนในสังคมส่วนที่ไม่เป็นที่ปรารถนาถูกละทิ้ง กลายเป็นเพียงสิ่งที่ไม่มีตัวตน (self)กลายเป็นเพียงสิ่งๆหนึ่ง(thing)ที่กลมกลืนไปกับสิ่งแวดล้อม ผ่านมาในสิ่งแวดล้อมที่ถูก ปฏิเสธ

          เราอาจจะเลือกที่จะสามารถอาศัยอยู่ในโลกที่พึงปรารถนาตามบรรทัดฐานของเราได้ โดยทิ้งสิ่งที่ไม่ต้องการไว้เบื้องหลังด้วยเทคโนโลยี แต่แม้เราจะเลือกหันหน้าหนีไม่มองไปยัง ส่วนที่เราไม่ต้องการของโลกนี้ได้ แต่ผลกระทบ จากเหตุการณ์ที่เราอาจจะไม่ใส่ใจนั้น เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้  แม้มันอาจจะไม่เกิดขึ้นทันทีทันใด หรือ อาจจะไม่ได้เกิดผลโดยตรงกับเรา แต่แน่ใจได้เลยว่า เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วจะไม่สามารถเบือนหน้าหนีได้อีกแน่นอน

 

 

 

                                                                                           ดิสพงษ์  สงวนตะกูล  491910024

            

ไม่มีความคิดเห็น: